Özgürlük

DAİMA BİR BAŞKA KRİZ VARDIR

 
 
MEAGAN DAY
 
 
Niçin Sol'un şimdiden bir sonraki kriz için hazırlık yapmaya başlamaya ihtiyacı var?
 
Göstericiler, 22 Şubat 2011'de Madison'daki Kongre Binası'nın içinde protesto ediyorlarken. Eric Thayer / Getty
 
2007-8 çöküşünden bu yana hiçbir tahmini makroekonomik teori yanılmaz addedilmedi. En son Economist, "Makroekonomi, eğer etkisini sürdürmeyi ve bir sonraki krizin vereceği zararı sınırlandırmayı umuyorsa, epistemolojik[bilgi ile ilgili] sıkıntılarının üstesinden gelmek zorundadır," diye yazdı. “Çünkü ekonomistler bir şeyi öğrendi: Daima başka bir kriz vardır.”
 
Ancak yeni zemini enine boyuna düşünmesi gerekenler sadece ekonomistler değildi. Sol da, makroekonomik kehanetin başarısızlıklarına nasıl tepki vereceğine karar vermelidir. 
 
Bir başka krizin kaçınılmazlığı ve öngörülemezliği, sadece şu anda oldukları koşullara göre değil aynı zamanda Büyük Depresyon sırasında az çok oluşmuş olan koşulların tekrarına göre de örgütlenmeliyiz anlamına gelir. Bu, stratejilerimizin sadece yaşam standartlarını yükselten reformların başarısı etrafında yönlendirilemeyeceği anlamına gelir; elde ettiğimiz kademeli kazançlar bir anda yok edilebilir. Bunun yerine, zora düşüldüğünde işçi sınıfı çoğunluğunun daha sert ve daha iyi savaşma kapasitesini inşa edecek olan dönüştürücü projelerin peşinde koşmalıyız. 
 
Kemer sıkma, politikamızda kalıcı bir güçtür. İster Cumhuriyetçiler ister Demokratlar iktidarda olsun, ister ekonomi gümlesin ister batsın, çoğu çağdaş politikacılar toplumsal olarak değil "sorumlu olarak" harcamaya ve süreç içinde serveti aşağıdan yukarıya transfer etmeye şevkle mecbur olurlar. Özelleştirme hevesi, iş dünyasına taviz tutkusu ve neo-liberalizm çağında başgösteren evsizlik ve sağlık yardımının kaybı tehdidi gibi olumsuz nedenlere emekçi insanların oldukça tepki verdikleri yanlış inancı, bunlar her zaman bizim politik arenamızda mevcuttur. 
 
Ancak ekonomik krizler kemer sıkma politikaları için özel bir fırsat penceresi yaratıyor. İnsanlar maddi olarak sıkıntıya düştüklerinde, potansiyel olarak vergilerinin çok yüksek olduğu ve diğer çalışan insanların zaten yeterli gelmeyen kendi maaşlarından daha fazla pay aldıkları savlarına daha yatkın olurlar. En güzel örnek, toplu pazarlığı yok etmek ve işçileri retorik olarak hak eden ve hak etmeyen, tembel ve namuslu olarak bölerek Wisconsin eyaletinde kemer sıkma tedbirlerini dayatan Scot Walker'ın durgunluk dönemindeki haçlı seferidir. Bu kutuplaştıran stratejilerin en tepesindeki ırkçı ve kültürel kini katmanlara ayırma potansiyeli, özellikle de farklı sosyal çevrelerden gelen insanların, ortak bir düşmana karşı birlikte savaşmak şöyle dursun birbirleriyle yan yana yaşamaya ve çalışmaya alışmadıkları ayrık topluluklarda, yüksek ve altüst edilmesi zordur.
 
Halkın bölücü ekonomik durgunluk döneminde kemer sıkma politikalarına verdiği tepki iki türlü olabilir. Wisconsin'de her ikisi de oldu - Walker’ın tercih edilirliği azaldı, fakat öldürücü bir şekilde değildi ve eyaletin kitlesel kemer sıkma karşıtı protestoları daha az ancak hala varlıklı Çay Partisi'ne bağlı karşı protestolara uğradı. Ekonomik durgunluk dönemindeki kemer sıkma eğilimine ilişkin iki potansiyel tutum, 2011'de Wisconsin'deki protesto işaretlerinin çeşitliliği ile örnek oluşturmuştur. Bazıları, “Sonsuza kadar dayanışma” dedi. Diğerleri ise, "İş ahlakımı dağıtın, servetimi değil," dedi.
 
Genel olarak, halkın durgunluk sırasında Walker tarzı kemer sıkma politikalarına biraz daha açık olduğu ortaya çıkıyor. American Sociological Review'da yayınlanan kapsamlı bir çalışma bunu ortaya çıkardı: "Hükümetin yeni kamu taleplerini arttıran ekonomik durgunluktan daha ziyade, Amerikalılar sosyal ve ekonomik sorunlar karşısında hükümetin sorumluluğuna yönelik daha az ilgi duydu." Genel tutumun, örgütlü solun kötü durumda olduğu sırada sağa kayması şaşırtıcı değildir. Şu anda, Sol'un göreceli zayıflığı göz önüne alındığında, insanların, sosyal programlara eşzamanlı saldıran aynı güçlerin saldırısı altında olduğuna inanmak yerine sosyal programlar yüzünden kişisel refahlarının saldırı altında olduğunu düşünmeleri daha olasıdır.
 
Milyonlarca çalışan insan hala faturalarını ödemek için mücadele ediyor ve değişmez bir kapitalist ekonomide ay sonunu getiremiyor. Ekonomi iyi durumdan uzaklaştığında -icabında ya da yolunda olduğunda- Sol'un en önemli görevlerinden biri, kişisel zorluklar ve sistematik özelleştirme arasındaki ilişkilerin altını çizen geniş çaplı politik faaliyetlerde bulunmasıdır.
 
 
ABD ekonomisi iyileşiyor, ancak eşit olmayan bir şekilde. Eşitsizlik müthiş devam ediyor ve yakın zamanda eğilimin tersine dönmeyeceğini garanti eden Trump yönetimi altında Cumhuriyetçi Parti politikaları kuvvetlendiriliyor.  Bir sonraki ekonomik kriz hakkında düşünmek zorundayız - ve ara dönemde ne yapmalıyız. 
 
Şu anda sol politikaların birincil projesi, bu durumda, toplumsal güvenlik ağında yalnızca yaraya dikiş atma değildir. Bunda başarılı olsak bile, bu dikişler ekonomik krizin fırtınalarıyla yeniden açılacaktır. Bizim görevimiz daha tutkulu olmalı; kolektif talihimiz kaçınılmaz olarak değişir değişmez faydalanmak için ihtiyacımız olan politik fikir ve uygulamalarla kamusal alanı yeniden doldurmalıyız. Kapsamlı sağlık bakım, ücretsiz eğitim ve güzel toplu konutların artması gibi evrensel sosyal programlar için taktiksel olarak çeşitli kitlesel kampanyalar yürütmeliyiz. 
 
Tüm bu stratejik mücadelelerin merkezinde, piyasa alanından insan gelişmesi için hayati öneme sahip bir şeyi kaldırma, kar güdüsüne bağlılıktan insanı kurtarma ve onu halka devretmeye -meta olmaktan çıkarma dediğimiz şey- yaygın bir talep var. Bunlar gibi fikirleri yaşamak için milyonlarca insana ihtiyacımız var, bu yüzden bir kriz vurduğu ve kemer sıkma politikacıları bizi bölmeye ve artan zafiyetlerimizden istifade etmeye çalıştığı zaman, milyonlarca kişi olarak hayır diyebiliriz. Ve insanlar bu fikirleri sadece soyut olarak yaşayamaz; onları mücadele ederek, somut, geniş çaplı reformlar için savaşarak yaşamak zorundadır. Sıradan yaşam mücadeleleri(örneğin, sağlık borçları ve öğrenci kredileri ya da sağlık hizmetine erişememe ya da makul bir eğitimde eşitliğin olmayışı gibi) ile uğraşan insanlar tarafından ve aynı zamanda piyasalaşma, özelleştirme ve kemer sıkmaya direnirken kolektif toplumsal refahı teşvik eden yaradılışları tarafından kolayca anlaşılan evrensel toplumsal programlar için yaygın talepler üzerinde mümkün olduğu kadar sert baskı yapmak bu yüzden örgütlü solun görevidir.
 
Büyük Durgunluk başladığında, sosyalist politika ve sınıf bilinci ABD'de tarihi olarak en düşük seviyede idi. Ama burada 2011'de başlayan solun yeniden dirilişi -Wisconsin'den Occupy Wall Street'e, Black Lives Matter'dan Bernie Sanders kampanyasının ve öğretmenlerin grev dalgasının benzeri görülmemiş başarısına, ayrıca Amerika Demokratik Sosyalistleri gibi sol örgütlerin bariz şekilde patlamasına kadar- henüz dinmedi ve dinme emaresi de göstermiyor. Sol, henüz politikaya sokulmamış sıradan insanlar arasında yankı uyandıracak şekilde, dayanışma ilkelerini ve kemer sıkma tehlikelerini vurgulayan bir siyasetin kuvvetli ve gözle görülür bir şekilde ilerlemesi için daha güçlü bir konumdadır. 
 
Bu görevi ciddiye alırsak ve şu anda var olan özelleştirme ve kemer sıkmaya karşı kitlesel talepleri yaygınlaştırmak için yorulmadan çalışırsak, bir dahaki sefere bir kriz vurursa daha az "İş ahlakımı dağıtın, servetimi değil" ve daha çok "Sonsuza kadar dayanışma" pankartları göreceğiz.
 
 
*www.jacobinmag.com sitesindeki yazıdan amatörce Türkçe'ye çevrilmiştir. 
ÖZGÜRLÜK

 
 

 

FACEBOOK SAYFAMIZ

 

                                                           TWITTER SAYFAMIZ
                                                                                 ÖZGÜRLÜK @ozgurlukde